یا ارحم الراحمین

چقدر سخته که آدم از کسی که دوستش داره دور باشه.

آبجی عزیزم بعد از چندین ماه تصمیم گرفت از شهر خارج بشه. یه تعویض حال و هوا!

من از بی هم زبونی داشتم دمه عیدی دق می کردم(اینجاش مبالغه بود،خدا که هست،کسی تنهای تنها نمیشه)

وقتی فهمیدم می خواد ازم هنوز دورتر بشه، دیگه طاقتم تموم شد.

توکل کردم به خدا و راهی شدم که خودم رو بهش برسونم.

خلاصه یه مسیر سه ساعته رو تک و تنها، بی همراه گذروندم و رسیدم بهش.

حالا دیگه کنار دوتا آبجیام هستم که هر دوشون رفیق شفیقم هستن + آقا داداش مهربونم.(یه نکته مهم:نوشتن روزنوشت بدون اون صفا نداره)

خدا همه ی عزیزان رو در پناه خودش حفظ کنه.

زیارت نوشت:

بالاخره آقا احمد بن موسی طلبیدمون. انشاالله ۴ نفری میریم خدمتشون برای عرض ادب.