در  وفای  عشق تو مشهور خوبانم  چو شمع   

                                                     شب نشین کوی سربازان و رندانم  چو شمع

              رشته ی صبرم  به مقراض غمت  ببریده شد

                                                    همچنان  در آتش مهر  تو  سوزانم  چو شمع

              بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است

                                                    با کمال  عشق  تو  در عین نقصانم  چو شمع

              سرفرازم کن  شبی از وصل خود ای  نازنین

                                                    تا  منور  گردد   از  دیدارت ایوانم  چو شمع

              آتش  مهر  تو را حافظ  عجب  در سر گرفت

                                                   آتش  دل   کی  به   آب  دیده بنشانم  چو شمع

 أینَ  الطّالِبُ  بدَم  المَقتولِ  بکَربَلا؟

چــــون كــــه سبــــــط مصطفـــــى، در كــــــربــلا

شـــــد بــــــه غــــــــدر اهــــل كوفــــــه، مبــــتلا

***

ســــى هــــــــــــــزار، از نانجــــیــــبان پلــــیــــد

كــــــــه هــــــــمــــه بــــودنــــد، اتــــباع یــــزیــد

***

در زمــــیــــن كــــربـــــــلا، گــــــــــــرد آمــــدنــــد

رو بـــــه روى خــــرگــــهــــــــش ، اُردو  زدنــــــــد

***

ابــــن ســــعــــــــد نــــانجــــیــــب و دد شعـــــــار

بــــودیــــــش، فــــرمانــدهى بــــر ســى هـــــــزار

***

آن پــــلیــــــد رجــــــــس و نــــحــــس رو سیــــــاه

كــــرد در فــــرمــــاندهــــى، دیــــنــــش تــــبـــــاه

***

داد فرمــــــان ، عــــصر تاســــوعــــا، ز كــــیـــــــــن

حــــمــــــلــــه‏ور گــــردنــــــد، بــــر ســــالار دیــــن

***

پــــــس ســپــــاه كــــفــــر، جــــنبـــیدى زجــــاى

حملـــــــه‏ور گـــــــشتنــــد با صــــد هــوى و هــاى

***

چــــون صــــداى هــــــاى و هـــــو، زیــنــب، شنید

ســـــــر زخـــــــیمــه كـــــــرد بـــــیــرون و بـــدیـــد

***

رفــــت ســــوى خــــیمـــــه ســــبــــط رســـــــول

دیـــــــد نـــــــور چــــــــــشم زهــــــراى بــــــــتول

***

گــــفـــــت: اى جــــان بــــــرادر، كــــن نــــــظــــر

حـــــــمــلـــه ی ایـــــــن قــــوم كافــــر، را نگــــــر

***

گــــفت: خــــواهــــر گــــــو كـــه عــــباس غــــیور

یــــابد اكــنون، او بـــــــه نـــــــزد مـــــن، حــــضور

***

پــــس بــــفرمــــودى بــــــه عــــبــــاس رشیــــــد

رو بـــبـــــیـــــن ایــــــن قــــــوم جـــــبّـــار پـــلــــید

***

ایــــن هیــــاهــــو چــــیست و ایـــن یــــورش چرا؟

چـــیست این غـــوغــا و ایــــــن شـــــورش چـــرا؟

***

رفــــت عــــباس رشــــیـــــــد و گـــــــفــــتشــــان

چــــیســـــــت این غـــوغــا و دعـــــوا، اى خســان

***

پاسخـــــــش گــــفــــتــــند آن قــــوم عــــنـــیــــد

مــــــــقصد مــا هســـــــت، بیعـــــت با یــــــزیــــد

***

بــــازگــــشــــت عــــبــــاس نـــــــزد آن امـــــــام

پـــــــاسخ آنـــــــان، نـــــــمــــودى او، بـیــــــــــان

***

گــــفــــت: یــــك امـــــــشــــب از ایــــن قـوم دغا

مهلـــــــتى شـایـــــــد بــــگیـــــــرى، بـــــهـــر ما

***

تــــا بــــه درگــــــــــاه خـــــــــداى بـــــی نیــــــاز

مــــا بـــــه صــــــبح آریـــــــم امـــشب، با نمـــــاز

***

بــــــاز عــــبــــــــاس عــــلــــــــمــــدار غــــیـــــور

رفــــت و مهلـــــــت خــــواســت ، زآن قــوم كفـور

***

نـــــه ز عــــجــــز و نـــــه ز تــــرس و نــه نـــــــــیاز

بـــلكـــه از بـــــــهـر دعـــــــا و هــــــــــم نمــــــــاز

***

پــــــس گــــرفـــتند مــــهلت آن، عـــبّاد حـــــــــــق

در شــــــب عــــــاشـــــــور و بـــــــردنـــــدى سبق

***

از هــــــمه عـــــــبّاد آن، عــــهـــــــد و زمــــــــــان

بــــــلكه از عـــــــبّاد ایـــن هفـــت آســـمــــــــــان

***

بودشــــان آن شـــــــب، هــــمـــه راز و  نــــیــــاز

بـــــا خـــداونــــد قــــدیــــــــــــر  بــــــی نــــیــــاز

***

"فــــــالــــیا" مـــــیبــــاش، از  اهـــــــل نـــمــــــاز

تــــا شـــوى محـــــشور تــــــو، بــــا اهــــــــل راز

 یا ذی الجلال و الاکرام

من و آبجی جونم هوای شیراز اومد تو سرمون و دلمون میخواست یه سر بریم، اما شرایط جور نشد.

حسابی حوصله‏ام تو خونه سر رفته بود.

خان دایی خبر داد که میخوان برن کنگان خونه آبجی3. شب به من گفت میای بریم؟ من گفتم: نه (به دلایلی!!!)

صبح که از خواب بیدار شدم، گفتم موقعیت خوبیه، حیفه از دستش بدم.

منم که حسابی دل‏تنگ بودم، تصمیم خودم رو گرفتم و ساکی بستم و با خان‏دایی راهی شدم.

.

.

.