خدايا بر محمد(ص) و آل محمد درود فرست و ما را از آرزوی دور و دراز نگه دار،و چنان كن كه با درست كاری، دست آرزوها از ما كوتاه شود، تا ما را اميد آن نباشد كه ساعتی را پس از ساعتی به پايان بريم و روزی را پس از روزی به سر آوريم و نَفَسی را به نَفَسی پيوند زنيم، و از پس يك گام، گام ديگری برداريم.

ما را از فريب آرزوها به سلامت دار و از بدی های آنها ايمن ساز، و مرگ را پيش روی ما مجسم بدار و بر ما مپسند كه لحظه ای از ياد آن تهی گرديم.

ما را آنگونه به انجام كارهای شايسته موفق كن كه بازگشتمان به سوی تو را كُند پنداريم، و در رسيدن به كوی تو حريص تر گرديم؛ بدان پايه كه مرگ برای ما خانه آرامشی شود كه در آن بياساييم، و جايی دوست داشتنی كه مشتاقانه بدان درآييم، و خويشاوندی كه نزديك شدن به او را دوست بداريم.

پس چون مرگ را به ما نزديك ساختی و ما را به دامنش انداختی، به ديدار او ما را نيكبختی بخش، و آمدنش را سبب آرامش ما كن، و به ميزبانی او شوربختمان مساز، و به ديدار او ما به خواری ميفكن، و او را دری از درهای بخشش، و كليدی از كليدهای رحمت خود گردان.

ما را در حالی بميران كه راه يافته ايم و گمراه نگرديده ام، و طاعت تو را ناپسند نشمرده ايم، و روی از گناه برتافته ايم و دست از نافرمانی كشيده ايم. ای عهده دار پاداش نيكوكاران، و اصلاح كننده عمل تباهكاران.