به خانه محقر من و شهر زيباي دلم خوش آمديد.

مي خواهم امروز برايتان با تمام وجود از علي و فاطمه بنويسم.

مي خواهم بنويسم و اول از همه خودم بدانم كه كيستم و در كجاي جهان هستي ايستاده ام.

مي خواهم به تو دوست عزيزم بگويم، هرگاه به خانه دلت راه پيدا مي كني، بدان چه كسي را به

خانه ات راه مي دهي.

بله از علي و فاطمه مي گويم. آن زوج خوش مقدار و خوش اقبال كه زندگيشان، بسيار پايدار

نبود. اما بسيار ارزنده بود كه بعد از 1400 سال مي خواني از زندگيشان و شاد مي شوي.

ازدوست داشتنشان به همه مي گويم.

كسي را به قلبتان راه دهيد كه شما و عقايدتان را پاس بدارد و هر بيگانه اي را راه ندهيد.

به شما مي گويم تا بدانيد كه اين دل نيست جاي همه اغيار.

به شما مي گويم تا خودم هم بدانم كه اگر خواستم روزي راهي را براي خود برگزينم راهي بروم

كه در عقيده دوتا نشوم.

به ياد محبت علي و فاطمه و به اميد اينكه شايسته محبت كسي باشيم كه ما را دوست بدارد و

دوست بداريم كسي را كه لايق زندگي با ماست.